სულების დასაპურებლად გაღებული სარკმელი

არის დღეები, როცა ჰაერი სევდითაა გაჟღენთილი და ადამიანების მზერაში მხოლოდ უსასრულო მოლოდინი იკითხება. სწორედ ასეთ დროს, როდესაც უამრავი ადამიანი უსაშველოდ გრძელ რიგში იდგა, რათა უწმინდესისთვის უკანასკნელი პატივი მიეგო, მოხდა რაღაც ისეთი, რაც მხოლოდ დიდ სიყვარულს შეუძლია შვას.
წარმოიდგინეთ გაყინული და სევდიანი გულები, დაღლილი სახეები და ამ დროს ერთი ღია ფანჯარა. იქიდან გამოწვდილი ხელი, რომელიც გამვლელებს წყალს აწვდიდა. ეს არ იყო მხოლოდ წყალი წყურვილის მოსაკლავად, ეს იყო სიყვარულისთვის გაღებული სარკმელი, საიდანაც სითბო პირდაპირ ადამიანების სულებში ჩაედინებოდა.
ამ გოგონამ, რომელიც იმ ფანჯარაში იდგა და უანგაროდ ზრუნავდა ყველაზე, ვინც ამ დიდ გზას გადიოდა, თითქოს უწმინდესისგან დატოვებული მთავარი ანდერძი გააცოცხლა - სიკეთე, რომელიც სიჩუმეში იბადება. ეს მომენტი თავისთავად არის დიდი მოთხრობა, რომელიც სიტყვების გარეშეც ყველაფერს ამბობს. ის სითბო, რომელიც ამ დილას ამ პატარა ქმედებით დაიღვარა, სამუდამოდ დარჩება იმ ადამიანების მეხსიერებაში, ვისაც იმ წამს იმედი და თანაგრძნობა დასჭირდა.
ეს იყო მომენტი, როცა სევდამ სიყვარულს დაუთმო ადგილი და როცა ერთი ადამიანის გულწრფელმა საქციელმა ათასობით გული გაათბო.
მადლობა უწმიდესს, ყველაფრისთვის ასეთი ერთობა და სიყვარულის ნაპერწკლები რომ დაგვიტოვა.

ნინო ანდრონიკაშვილი